Eitt stærsta markaðssvæði fyrir evrópska rithöfunda á fyrri hluta 20. aldar var hinn þýskumælandi hluti Evrópu. Þar sá Gunnar tækifæri og strax 1913 var hann kominn með þýskan þýðanda að verkum sínum.

Sögur eftir hann fóru að birtast í þýskum blöðum og tímaritum upp úr 1914. Regluleg útgáfa á bókum hans í Þýskalandi hófst hins vegar ekki fyrr en 1927 og öðlaðist hann fljótlega miklar vinsældir.

Þegar leið á 4. áratuginn var Gunnar einn þeirra norrænu höfunda sem nýir valdhafar þriðja ríkisins sýndu velþóknun á og hömpuðu. Á vegum hins rótgróna norræna menningarfélags, Die Nordische Gesellschaft, sem nasistar lögðu undir sig 1933 var Gunnari boðið í margar fyrirlestraferðir og bækur hans seldust í stórum upplögum. Gunnar var gerður heiðursdoktor við háskólann í Heidelberg 1936 og hlaut Heinrich Steffens verðlaunin 1937. Síðustu ferð sína til Þýskalands á vegum norræna félagsins fór Gunnar fyrri hluta árs 1940. Ferðaðist hann þá alla leið frá Skriðuklaustri og las upp í 40 borgum. Við lok ferðarinnar hitti hann Hitler og er eini Íslendingurinn sem vitað er að hafi hitt hann. Gunnar kom ekki til Þýskalands aftur fyrr en eftir styrjöldina.