Áratugirnir 1920-1940 voru frjóasta skeið ævi Gunnars og afköstin með ólíkindum, ekki aðeins á sviði skáldskapar heldur einnig á öðrum sviðum ritstarfa og menningarafskipta, sem og í pólitískum deilum.

Dönsk blöð og tímarit voru honum ævinlega mikill vettvangur. Á 4. áratugnum komu út margslungin verk eins og Vikivaki og Blindhús. Þá hélt Gunnar einnig áfram með sagnaflokk sem byggður var á sögu Íslands og hann hóf 1918 með Fóstbræðrum. Gunnar var orðinn mikilsvirtur höfundur og voru verk hans þýdd á fjölda tungumála um leið og þau komu út. Við hann voru löng og stutt viðtöl og endalausar myndbirtingar af honum, fjölskyldu hans og heimili. Áratugum saman var við hann látið eins og stórstjörnur í dag. Mestar voru vinsældir hans í Danmörku og Þýskalandi, en danska hans þótti svo góð að bækur hans voru nýttar til móðurmálskennslu í dönskum skólum.

Heimförin
Heimþrá olli því að Gunnar fluttist aftur til föðurlandsins. Árið 1926 keypti hann heiðarjörðina Arnarvatn inn af Vopnafirði og grannjörðina Kálffell 1932. Þær slóðir eru sögusvið m.a. Heiðaharms. Árum saman fylgdist Gunnar með fölum stórjörðum á Íslandi. Þannig lá m.a. við að hann festi kaup á jörðum í Borgarfirði syðri og Viðey og Korpúlfsstaðir komu einnig til greina. En þegar Skriðuklaustur í fæðingarsveit hans varð falt 1938 stóðst Gunnar ekki lengur mátið. Hann keypti jörðina, ætlaði sér að stunda þar búskap með reisn og byggði stórhýsi sem gamall vinur hans, þýski arkitektinn, Fritz Höger, teiknaði fyrir hann í bæverskum stíl. Húsið reis sem höll í dalnum á nokkrum mánuðum. Grunnur var tekinn vorið 1939 og flutt inn fyrir jól saman ár.