Gömul sögn greinir frá kraftaverki í Fljótsdal á 15. öld. Valþjófsstaðarklerkur átti leið út dalinn að þjónusta dauðvona sóknarbarn. Á leiðinni týndi hann kaleik sínum, patínu, víni og brauði. Var maður sendur að leita og fannst hvoru tveggja á þúfu neðan við bæinn að Skriðu. Kaleikurinn var fullur af víni, patínan yfir og á henni brauðið. Litið var á þetta sem kraftaverk og sagan hermir að reist hafi verið kapella til minningar um atburðinn með altarið þar sem þúfan var. Skömmu síðar var þar stofnað klaustur sem stóð til siðaskipta.

Klaustrið að Skriðu féll í gleymskunnar dá eftir því sem aldir liðu og byggingar þess hurfu í jörðu. Það var ekki fyrr en rúmum 500 árum eftir stofnun þess að fornleifafræðingar tóku til við rannsókn á svonefndu Kirkjutúni neðan Gunnarshúss á Skriðuklaustri. Þar komu rústir hins gamla Ágústínusarklausturs í ljós og frá árinu 2002 hefur staðið þar yfir uppgröftur, einn sá stærsti sem ráðist hefur verið í á síðari árum.

Um sögu klaustursins og fornleifarannsóknina má fræðast undir síðunni Fornleifar.